Rysunek Akademicki

Rysunek studenta na pierwszym roku architektury. Rysunek studenta I roku Wydziału Architektury.

"Rysuje" - mówi się o kimś, kto biorąc ołówek i patrząc na przedmiot, odtwarza powierzchniowy obraz tego przedmiotu na płaszczyźnie kartki papieru.
"Kopiuje" - powie ktoś, kto ukończył szkołę rysunku.
RYSOWAĆ! ODWZOROWYWAĆ!
Odwzorowywanie nie ma metodyki.

Uczyńcie przedmiot szerszym! Lub wyższym! Ciemniejszym! Jaśniejszym! Nie udaje się wam portret? Nie szkodzi! Jednemu udaje się portret, drugiemu - pejzaż... To przykładowe rady w procesie takiego Kształcenia.

Odwzorowywać można długo - pięć lat i więcej. Bez końca. To niepotrzebne nakłady materialne i fizyczne.

Akademicka szkoła rysunku posiada metodykę. Metodyka nauczania obliczona jest na określony czas, w którym student uzyska wiedzę teoretyczną oraz utrwali praktycznie nawyki, które dadzą mu możliwość profesjonalnego analizowania form i pracy z nimi w każdym materiale, bez względu na to, czy będzie to MARTWA NATURA, PEJZAŻ, PORTRET, PROJEKT ARCHITEKTONICZNY BUDYNKU, WNĘTRZA, ELEWACJI ZEWNĘTRZNEJ czy będzie to praca PROJEKTANTA. Będzie on pracować z formą zarówno na płaszczyźnie dwuwymiarowej jak i trójwymiarowej przestrzeni - z natury, z pamięci i z wyobraźni.

Samolot AN-2 Antonow
Samolot AN-2 Antonow
Gdy wykonywałem zamówienie artystyczne dla fabryki, w której produkuje się samoloty AN i gdzie pracuje biuro konstruktorskie Antonowa, nie zdziwiłem się na wieść o tym, że Antonow znakomicie rysuje. Rozwiązanie konstrukcyjne plus umiejętność widzenia formy w przestrzeni pomogły mu stworzyć takiego rodzaju samolot.

A oto genialny wynalazek inżyniera -konstruktora Diesla, który jako student potrafił dostrzec wyrażone w formach konstrukcyjne rozwiązanie silnika i naszkicować go, siedząc na wykładach.

Corbusier, Kaplica Notre Dame du Haut, Ronchamp, Francja
Corbusier,
Kaplica Notre
Dame du Haut,

Ronchamp, Francja
Przypomnijmy rysunki architekta Corbussiera -to właśnie znajomość rysunku akademickiego pozwoliła mu stworzyć taką architekturę, w której rozwiązywał problemy dekoracyjne, konstruktorskie i ergonomiczne.

Lekarz powinien nie tylko znać anatomię, dobry lekarz powinien widzieć w przestrzeni cały mięsień lub organ, nawet jeśli jest on widoczny tylko częściowo, będąc zasłonięty przez inne formy.

Nie można urodzić się z umiejętnością rysowania. Nauka rysowania rozpoczyna się od prostych form geometrycznych, stopniowo przechodząc do skomplikowanych form złożonych.
Figura człowieka jest skomplikowaną formą złożoną z wielu form prostych, usytuowanych w przestrzeni trójwymiarowej. Oto dlaczego bierze się ją za wzorzec w procesie nauczania.

Szkoła rysunku akademickiego tworzona była przez wiele pokoleń. Z pracowni klasycznego rysunku Ażbego, Choloszlego, Czistiakowa wyszło wielu malarzy, architektów, projektantów różnych narodowości, którzy wnieśli swój wkład do sztuki światowej.

Impresjoniści wyszli od studium rysunku -przypomnijmy prace Toulouse -Lautreca, a cóż za rysunek jest w pracach Degasa. Formy abstrakcyjne także opierają się na umiejętności widzenia ich w przestrzeni, a dokładniej - na rysunku akademickim.

Pablo Picasso, Rodzina kuglarzy 1905r.
Pablo Picasso,
Rodzina Kuglarzy 1905r
.

"Trzeba nauczyć się rysować, a potem zapomnieć". Tak, w przenośnym sensie, powiedział Picasso, mając na myśli niewidzialną część budynku - fundament - na którym będzie opierać się forma abstrakcyjna.

A jakiż solidny fundament - rysunek akademicki - mamy u Fiłonowa, malarza i teoretyka sztuki analitycznej. Gdy patrzymy na jego obraz Wzór wiosny, musimy pamiętać koniecznie jego rysunek nagiego modela ukazanego od strony pleców. Oto skąd się bierze taka siła i wywierające wielkie wrażenie potraktowanie formy w jego zgoła nie akademickiej pracy Uczta królów.

Paweł Filonow, Uczta królów 1913r.
Paweł  Filonow, Uczta królów 1913r,
Olej na płótnie , 175x215 cm.
Muzeum w Sankt Petersburgu.

Rysunek akademicki uczy nie odwzorowywania natury, ale analizowania formy i konstrukcji przedmiotu, co jest bardzo ważne dla stworzenia nowych form.

Niestety, tracimy szkołę rysunku klasycznego. Student otrzymujący dyplom malarza, architekta stylisty, nie potrafi narysować portretu, naszkicować ręki. Co oznacza, iż nie nauczono go widzenia formy. A przecież praca z formą i wiedza o specyfice tworzywa - to podstawa tych profesji.

Chcę zwrócić uwagę tych, którzy są zainteresowani i mogą wpływać na dalszy rozwój społeczeństwa, ponieważ kształcenie takich specjalistów jest bardzo ważne dla kształtowania otoczenia człowieka.

Po przejściu szkoły rysunku klasycznego, pozostanie on niewidocznym ale solidnym fundamentem, na którym zostanie zbudowana koncepcja wizualnego światopoglądu i jego realizacja w różnym tworzywie: tkanina, malarstwo, grafika. Malarz zastosuje go na powierzchni dwuwymiarowej, a w pracach rzeźbiarza, architekta znajdzie zastosowanie w przestrzeni trójwymiarowej, a do tego dochodzi ogląd w czasie.

Technologia, obróbka materiału będzie się zmieniać, będą zmieniać się możliwości projektowe w obrębie sztuki - zarówno w rzeźbie jak i w architekturze. Niezmienną jednak pozostanie szkoła widzenia formy.

RYSUNEK AKADEMICKI - to podstawa tworzenia formy.

Walentyn Efde,
Gdańsk 1998-1999r.

Opracowanie chronione prawem autorskim.
Wszelkie prawa zastrzeżone.

     
           
  © Copyright 1998-2013 Valentin Efde | Developed by Anisim    
       
     
 

Pracownia projektowa