Forma w Trójwymiarowej Przestrzeni

FORMA - przestrzenna organizacja przedmiotu
wyrażająca jego wewnętrzną strukturę.

Forma może być wypukła, wklęsła albo płaska może też być prosta, lub skomplikowana. Forma może mieć konstrukcyjnie ostre wyrażenie, zestawienie różnych geometrycznych form, albo mieć płynne przejście z jednej geometrycznej formy w drugą.

Forma może być wyrażona oddzielnymi geometrycznymi formami, które będą częścią głównej formy, leżącej w przestrzeni i przedstawiać kompozycję przestrzenną.

Znajdziemy się w określonym punkcie trójwymiarowej przestrzeni w stosunku do oglądanego przedmiotu, który również usytuowany jest w przestrzeni, my zobaczymy tylko część formy. Druga część formy będzie dla nas niewidoczna ona będzie schowana za bliżej leżącymi formami.

Perspektywa

Patrząc na rysunek forma składa się z dwóch płaszczyzn A i B. Płaszczyzna A ucieka ku linii horyzontu punkty zborne linii. Ją przedstawiają cztery linie skrajne dwie pionowe i dwie poziome, które uciekają w perspektywę. Z nauki o perspektywie wiemy, że zmieniając punkt widzenia przestrzeni (wyżej lub niżej) zmienia się także linia naszego horyzontu i będzie się zmieniać punkt widzenia formy.

My zobaczymy niewidoczną poprzedniej pozycji część formy. Bliższa krawędź położona jest pionowo i opiera się na krawędzi płaszczyzny obrazu. Zachowuje żądany rozmiar, a przeciwległa grań płaszczyzny, równa rozmiarem tej linii, uchodząc w głąb przestrzeń będzie znajdować się w skali do grani znajdującej się na przednim planie.

Płaszczyzna B leży w przestrzeni równolegle i częściowo jest schowana bliżej leżącej do nas płaszczyzny. My widzimy tylko część tej płaszczyzny. Druga część jest dla nas niewidoczna.

Bez względu na to, że jest niewidoczna, jednak znajduje się w trójwymiarowej przestrzeni. Zmieniwszy punkt widzenia w przestrzeni zobaczymy ją w całości. Żeby uzyskać obraz tej formy trzeba mieć wiele punktów, widzenie tej formy leżącej w trójwymiarowej przestrzeni.

Jeżeli chcemy mieć pojęcie o architekturze domu lub rzeźby musimy obejść je wokół, zmieniając punkt widzenia, wtedy zobaczymy formę w czasie z różnych punktów przestrzeni, które dają nam pojęcie o danym przedmiocie (dom, rzeźba itp.).

Analogiczny proces widzenia występuje wtedy, gdy patrząc na scenę, na której tancerz przedstawia w czasie plastyczne formy w elementach tańca, tancerz w oddzielnych ostro zarysowanych cyklach pokazuje widowni całą kompozycję i tak jak widz zatrzymuje w trójwymiarowej przestrzeni swój punkt widzenia, kompozycja tancerzem tworzy się w czasie i pokazuje formę z różnych stron.

Gdy złożymy kompozycję z oddzielnych elementów wyrażoną w geometrycznej formie, znajdują się w podświadomości płaszczyzny, które są ważne dla analizy całej formy.

Na rysunku nr. 2 zobaczymy przestrzenną kompozycję, wyrażoną czterema pionowymi geometrycznymi elementami. Między nimi w trójwymiarowej przestrzeni leży sześć płaszczyzn. Płaszczyzna Z będzie śladem ukazywanej formy.

Ona będzie ważna przy przeniesieniu tej przestrzennej kompozycji w inne miejsce płaszczyzny (obrazu), w pionie i poziomie, również pod kątem widocznej linii horyzontu.

Przy pracy z formą bardzo ważne jest narysowanie śladu formy na dwuwymiarowej płaszczyźnie, który będzie początkiem pracy nad formą i innymi elementami.


Rys. 2.
Z-ślad przestrzennej
kompozycji.

Na głównej formie mogą leżeć inne geometryczne formy płaszczyzny, które z wybranego punktu widzenia będą widoczne częściowo. Wizualnie będą one w pierwszym rzucie, jakby przykrywające przed nami główną formę, na której one znajdują się. Przy przeniesieniu ich w wybrany punkt płaszczyzny obrazu, musimy zabrać i zostawić w naszym widzeniu, tylko płaszczyznę lub główną formę, na której one się znajdują. Przenosząc je w nowe miejsce przestrzeni, później umieścić te drobne formy, które leżą na niej.


Płaszczyzny w wyobraźni
leżące między elementami
geometrycznymi
przestrzennej kompozycji.

Kiedy student nauczy się widzieć główną formę i pracując z małymi elementami nie zgubi z widzenia tej głównej formy, wtedy będzie w stanie iść od małej geometrycznej formy, do dużej, głównej.

Pracując z małą formą w wyobraźni jego zawsze będzie duża forma, leżąca w trójwymiarowej przestrzeni.

Oto przed nami geometryczna forma kwiatu, która składa się z liści ułożonych pod różnymi kątami w stosunku do punktu naszego widzenia i które tworzą przestrzenną kompozycję.


Cała duża forma składa się z geometrycznych płaszczyzn liści, leżąca pod różnymi kątami w stosunku do punktu naszego widzenia i płaszczyzn przestrzeni leżącymi między liśćmi, które odgrywają ważną role w odbieraniu całej dużej formy.

Dlatego, aby mieć pojęcie o dużej formie obserwowanej przez nas musimy zrobić analizę formy. Do tego potrzeba kilku punktów widzenia rozłożonych w trójwymiarowej przestrzeni.

W osnowie rysunku akademickiego znajduje się analiza formy. Bez umiejętności analizowania formy i umiejętności pracy na dwuwymiarowej płaszczyźnie papieru, ściany lub monitora, umiejętność przenoszenia formy z wyobraźni na płaszczyznę obrazu, studenci architektury i styliści nie są w stanie wznieść się na wysoki profesjonalny poziom.

Te dwie rzeczy analiza i umiejętność pracy są nierozerwalne. Pszczoła również buduje formy - woszczyny, ale ona nie jest w stanie dokonywać analizy tych form.

Zrobiwszy analizę formy można wykorzystywać ją w różnych wariantach. Praca nad formą składa się z dwóch czynności: umiejętności analizy formy teoretycznie i umiejętność wykorzystać ją praktycznie wykonać formę na płaszczyźnie monitorze, papierze lub wykonać ją w trójwymiarowej przestrzeni.

W czasie nauki student na określonym etapie potrafi zrobić analizę formy i otrzymuje pewność w swojej pracy, lecz główną rzeczą jest nauczyć go łączenia analizy formy z praktyczną pracą.

Podobnej analizy dokonuje sportowiec, wykonujący ćwiczenia. I tak, teoretycznie analizuje salto do przodu. Sportowiec teoretycznie w swojej wyobraźni obmyśla wszystkie fazy czynności rozbieg, wyskok w górę, złożenie ciała podciąganie nóg do tułowia, skłon głowy i szybkie uderzenie rękoma podbijając nogi.

Nadawszy ciału ruch obrotowy w konkretnej fazie lotu następuje rozkładanie. Teoretycznie wszystko przemyślane, jednak nie zrobi tego od razu bez praktyki.

Podczas nauki student nie widzi całego skomplikowanego procesu wykonywania formy. Ma wrażenie, że wszystko robi prawidłowo, dlatego profesor musi posadzić studenta plecami do aktu i poprosić go, aby z wyobraźni narysował rękę. Trzeba dać studentowi możliwość zrozumienia, że nie jest w stanie wykonać zadania. Profesor sam powinien narysować formę ręki jak z punktu widzenia studenta jak również z innego punktu.

Ujawnienie błędów w procesie jego pracy, zmusi studenta do przemyślenia wszystkich etapów pracy, i odniesienia się z uwagą do nauki formy oraz procesu wykonania, jak na dwuwymiarowej płaszczyźnie, tak i w trójwymiarowej przestrzeni.

Metodyka rysunku akademickiego to jest jedna droga do umiejętności analizy formy i praktyczna praca nad formą.

Student ukończywszy szkołę akademickiego rysunku, znając inżynieryjne nauki może pracować tak z tradycyjnymi materiałami, jak i z nowymi. Spójrzmy na współczesną architekturę Chin. Jeszcze tak niedawno ich studenci uczyli się w Petersburgu, Moskwie i Kijowie, uczyli się matematycznych nauk, technologii i rysunku umiejętności analizy formy.

Dzięki temu dzisiaj ich współczesna architektura zajmuje dość znaczące miejsce w świecie.

Walentyn Efde,
Gdańsk 2003r.

Opracowanie chronione prawem autorskim.
Wszelkie prawa zastrzeżone.

     
           
  © Copyright 1998-2013 Valentin Efde | Developed by Anisim    
       
     
 

Pracownia projektowa